De eerste stappen

Hoi!

Mevrouw van Dijk was zo goed mij even haar laptop te lenen. Een mooie kans om jullie even te updaten over de eerste twee dagen wandelen.

Mevrouw Van Dijk is 81 jaar en ik ben dolblij bij haar thuis te zijn. Vanwege de gastvrijheid; heerlijk eten, prettige douche, net de verkiezingsuitslagen bekeken: wat wil een pelgrim nog meer?! Maar ik ben ook blij, omdat het vandaag behoorlijk aanpoten was. Vanaf Culemborg waren het in totaal bijna 40 kilometer. En daarbij veel asfalt; lange, rechte wegen en gezellig samen met auto’s rivieren als de Waal en de Maas oversteken. Vanaf morgen wordt dat gelukkig anders; meer ‘into the wild.’ Resultaat van déze tocht: mevrouw Van Dijk liep zojuist nog beter dan ik. En daarmee doe ik niets af aan deze kwieke tante. Een douche en wat frisse kleren deden wonderen, maar morgen ga ik wat minderen.

Onderweg leer ik snel. Of ik nu wil of niet. Gisteren kwam ik er bij een ander geweldig gastadres achter dat ik liefst 16 kg. met mij mee torste. Met pijn in het hart heb ik 2 kg geschrapt; kill your darlings… Marjolein, (studie-)vriendin, werkt in Culemborg, waar ik was, en bood mij een kop koffie aan; dat gaf mij direct de gelegenheid haar als koerierster te contracteren, heel fijn.

En zo zijn er meer mensen die mij helpen. Fietsers die mij toeschreeuwen: ‘moed houden!’ De dames van de Welkoop in Zaltbommel kunnen hierbij niet onvermeld blijven. Nadat ik de gevraagde liter water had gekregen, werd mij ook (warme!) chocolademelk aangeboden. Ook toen ik direct daarna per ongeluk 0,2 liter van dit vocht op de kantinevloer liet vloeien, werd mij dat niet aangerekend.

Ik word veel bekeken / aangestaard door medeweggebruikers. ‘Zo moet een veel te knappe vrouw zich ook voelen,’ denk ik wel eens. Toch denk ik dat de aandacht die anderen voor mij hebben, hiervan moet worden onderscheiden. Het zijn meewarige blikken, onderzoekend. Ik zie ze denken: ‘wie is die gast met die tas, en waar is hij mee bezig?’ Een enkeling schiet mij aan: als ik vertel naar Santiago te willen lopen, krijg ik reacties die varieren van ‘respect’ tot ‘je bent gek.’

Thnx voor júllie reacties; het doet me goed. Morgen ga ik verder naar het zuiden, en dan word ik vergezeld door een neef en medestrijder, Henk van Middendorp. Waarschijnlijk steek ik zaterdag de grens naar onze Zuiderburen over.

Adios!

Martin