Spaanshaas

Hola,

Spanje is niet ver meer. Morgen verwacht ik het reeds lang beloofde land te betreden.

De laatste dagen kwam ik steeds meer bergen op de weg tegen. Sneeuwtoppen her en der, prachtige vergezichten in een rustiek landschap. Genieten. Ik bevind me in de Pyreneeen. Om precies te zijn: St. Jean Pied de Port. Hier verzamelen zich pelgrims uit alle windstreken om naar Santiago te vertrekken.

Plotseling ben ik deel geworden van een groter geheel. Herbergen zitten vol, locals kijken me wat verveeld aan en overal reclameborden met goedkope plaatsen voor overnachtingen en eten. Het is even wennen na weken met hier en daar een andere pelgrim en soms een plukje reisgenoten. Het avontuur lijkt wat verder weg als er een heuse `tourist office` is voor pelgrim en er in Spanje om de paar kilometer een herberg is.

Maar het mag de pret niet drukken. Het gaat namelijk hartstikke goed met me. Ruim 1600 km gelopen en fysiek in goede conditie. Joepie.

De afgelopen dagen heb ik af en toe met wat mensen opgetrokken. Daarbij gebeurde er soms wat onverwachte dingen.

Zo werd ik enkele nachten terug om 2.30 uur gewekt door een kameraad. Hij bleek te zijn bestolen van mobiel, sleutel en sigaretten. En hij was dronken. Allemaal vervelend genoeg, maar direct (nadat ik gehoor had gegeven aan zijn geroep op straat om open te doen) vertelde hij ook dat hij wilde stoppen met de pelgrimage. Dat leek mij en een vrouwelijke pelgrim (ook wakker geworden) niet zo`n goed idee. Eerst maar eens slapen, stelden wij, dat verder kijken. De volgende ochtend hebben we nog wat gebabbeld, maar ik vrees dat zijn reis is geendigd met een gestolen mobiel.

De nacht daarna was ik alleen in een herberg. Om 22.30 uur geklop op de deur. Daar stond een jongen van mijn leeftijd, of hij kon slapen in de herberg. Ik reageerde wat stug en vroeg of hij ook pelgrim was. Ja, dat was hij. Alleen ik zag geen rugzak en een pelgrimspas ontbrak ook. Ondanks dat ik hem niet geloofde, en dat ook tegen hem zei, heb ik hem laten slapen. De volgende ochtend vertelde hij, toen ik hem vroeg naar de ware reden van zijn verblijf, dat hij was weggelopen bij familie een stad hier verderop (Pau).

Opvallend genoeg gebeurden deze dingen juist in de lijdensweek (een term naar Christelijk-Protestants gebruik).

Er was nog iets, vrij bizar. Vlak voor Roquefort (van de kaas!) liep ik langs een groep van 10 honden in terrein omgeven door een hek. Natuurlijk sloegen ze aan toen ik langsliep. Dat doen die dieren nu eenmaal altijd. Maar plotseling richtte zij hun aandacht op een van hen. Het slachtoffer. Een van de (grote) honden werd door de andere volop te grazen genomen en kon niet ontsnappen aan de woede van de soortgenoten. Krijsen, blaffen. Ik stond er even verbijsterd naar te kijken. Wist niet wat ik moest doen. Toen ben ik naar een nabijgelegen huis gelopen, geroepen of er iemand was. En ja, gelukkig, de eigenaar kwam naar buiten en ging op mijn beschrijving direct naar de honden. Woedend joeg hij ze uiteen, angstig dropen ze af. Het slachtoffer bleek enkele beetwonden te hebben, maar overleefde.

Afgelopen zondag (Palmpasen) en op (witte) donderdag ben ik naar een locale kerk gegaan. Mooi is dat, een beetje thuiskomen in een heel andere omgeving. Vanavond zal ik naar een viering gaan hier in de stad.

Frankrijk, adieu! Het was goed: de mensen, de taal, het landschap. Vanaf morgen is het Spanje en Spaans. Nu ga ik eerst even rusten, wat gebroken nachten inhalen.

Aan ieder die dit leest: goede paasdagen.

Martin