Viva la France

Hoi!

Een groet vanuit Reims, Noord-Frankrijk! Ik geniet hier van een rustdag: een mooie gelegenheid jullie op de hoogte te brengen van mijn wel en wee de afgelopen week. Dat doe ik graag; jullie meeleven via blog, sms en anderszins ervaar ik als hartverwarmend! Tof.

Eerst ben ik jullie de plaats verschuldigd waar ik verbleef tijdens mijn vorige blog. Ik was bij mensen thuis die voor weinig geld pelgrims ontvangen. Hun adres had ik uit een gids. Het is prettig als ik weet dat ik ‘s avonds ergens terechtkan. Daarom bel ik nu van tevoren vaak even. De afgelopen week heeft dat een keur aan interessante adressen opgeleverd.

Zo sliep ik enkele dagen terug in het gemeentehuis van L’Echelle. In de raadszaal welteverstaan. Verder had ik in mijn eentje ook een keuken, bar en balzaal tot mijn beschikking. Overigens zag dat er eerst niet naar uit. Ik had gelezen dat de gemeente pelgrims onderdak aanbood, maar ik kon de burgemeester niet te pakken krijgen aan de telefoon. Op goed geluk vroeg ik maar wat rond in het behoorlijk uitgestorven dorp; niemand wist het precies en de burgemeester was ergens anders. Ik ging zetten op het plein van het minidorp en bedacht dat het dan toch een tentnacht zou worden. Het was niet anders. Een vrouw stopte bij een huis vlakbij: ‘Ja, ik ben de beheerder van het gebouw, een moment, ik pak even de sleutel.’ Heel bijzonder.

Afgelopen woensdag sliep ik in het klooster van Dinant. Daar was een bad. Heerlijk. Mijn voeten waren mij dankbaar. En de was ook. Want, jaja, na het wildkamperen en scheren met de hand, heb ik weer gepoogd een stap te zetten in de volwassenwording: handwassen. Samen met de was in bad en even later aan een meegebracht lijntje de kleren ophangen in mijn kamer; c’est tout!

Mij werd gevraagd waarom ik deze tocht loop. Dat weet ik zelf ook niet altijd. In elk geval vind ik de fysieke inspanning prettig en geniet ik van uitgestrekte landschappen. Het is voor mij bovendien een kans wat afstand te nemen. Wie weet welke ontdekkingen ik nog zal doen.

Mooi vind ik ook de spontane ontmoetingen met mensen. Vaak, heel vaak, word ik geholpen. Nadat ik vlak voor Reims een man de weg had gevraagd, kreeg ik van hem een wandelstok cadeau. In een pizzeria te Namen mocht ik niet meer betalen dan een pizza marguerita; de kok was zo onder de indruk van mijn tocht dat hij mij het drinken en extra vlees en groenten wilde schenken. Overigens was het korte tijd later dat ik van mijn geloof viel. Ik dacht dat pizzakoeriers feilloos de weg weten in de stad waar ze werken. Zo niet in Namen. Ik moest die avond nl. nog naar een jeugdherberg in die stad. En op de door de pizzaboer aangeduide plaats waren veel winkels, maar geen jeugdherberg. De mensen die ik vroeg stuurden mij naar allerlei verschillende kanten. Het was inmiddels negen uur en ik had er die dag al zo’n 50 km. opzitten. Ook hier lachte het geluk mij toe. Een man die ik aansprak wist zeker waar de jeugdherberg zich bevond. Met de auto bracht hij mij de twee kilometer verderop. Precies waar ik moest zijn.

Dat ik na twee weken lopen 450 km. in de benen zou hebben, had ik niet verwacht. Het gaat goed en ik weet nu ook beter wat ik wil en kan. Wat dat betreft gaat mijn reis nu pas echt beginnen. Hoe en waar te overnachten is mij duidelijker en ook heb ik nu meer ritme. De afgelopen weken heb ik twee keer wat te ver gelopen. Daar leer ik van. Ideaal voor mij is zo’n 30 tot 35 km. per dag. Dan heb ik het gevoel ‘iets te doen,’ is er geen overbelasting en is er ruim tijd voor ontmoetingen en rust.

Sowieso loop ik nu voor op mijn eigen planning. Ik ben bovendien bezig mijn route iets te wijzigen. Een en ander heeft tot gevolg dat ik waarschijnlijk in totaal maar drie tot drieenhalve maand weg zal zijn. Ook weet ik, wat betreft de post (!), nog niet of nog langs Le Puy-en-Velay zal gaan. Zodra ik meer helderheid kan geven, bericht ik jullie.

Bij dit bericht stuur ik zo ook enkele foto’s. Zo kunnen jullie een indruk van de route krijgen.

Adios!

Martin

p.s. De ‘treinepisode’ waar Frank en Marissa naar verwijzen. Tsja…In de buurt van Culemborg belde ik met Frank toen ik juist een mooie ‘shortcut’ dacht te maken langs een spoorlijn. Een trein toeterde, een ander raasde langs. Volgens Frank zou nu de politie worden opgepiept en naar mij op zoek gaan. Helaas kon ik ook niet van de spoorlijn weg; er bevond zich een brede beek tussen mij en de weg. Gelukkig kon ik een paar honderd meter later wel oversteken.