Ander telnr.! / Geen reis vol verrassingen
Door: Martin
Blijf op de hoogte en volg Martin
28 April 2011 | Spanje, Logroño
Hola!
Eerst even dit. Mijn oude telefoonnummer werkt niet meer (vergeten abonnement te verlengen). Vanaf vandaag ben ik bereikbaar op (Spaans nummer): 0034 622134019
Het avontuurlijke van deze pelgrimage is er helaas even af. De ´camino frances´ (route die ik nu loop naar Santiago) is door-en-door toeristisch; pelgrims hoeven slechts te lopen en niets wordt aan het toeval over gelaten.
Spanje en ´t Spaans vind ik allebei schitterend. Maar ik vind mijzelf plotseling terug in een keurslijf. Hier pelgrimeren of de weg volgen die ik in Frankrijk heb genomen, dat is een wereld van verschil.
In Frankrijk heb ik gezocht naar goede kaarten van deze route. Ik vond ze niet. Nu snap ik waarom: die heb je hier niet nodig: de weg is nog net niet helemaal blauwgeel (kleuren van Santiago) geschilderd. Vergissen in de route is bijna niet mogelijk. Op de speciaal voor de pelgrim mooi en breed gemaakte wandelpaden staan telkens ook borden met hoe ver het nog waar naar toe is.
En pelgrims, die zijn er genoeg. In grotere plaatsen liggen we vaak met meer dan 100 in een herberg. De meesten zijn een stukje ouder dan ik. Bij binnenkomst in een plaats is er soms een heus ´visitor´s centre´ voor pelgrims. In de herbergen zijn wasmachines en is internet. Ook massages zijn soms mogelijk. Op vastgestelde tijden gaan de lichten aan en uit. Aangezien de meeste pelgrims bovendien niet zelf koken, maar naar een restaurant gaan, krijgt het voor mij allemaal veel te veel het karakter van een georganiseerde reis (inclusief gids). Het enige wat de pelgrim hier moet doen is wandelen; voor de rest is alles geregeld.
Kwam ik in Frankrijk veel in contact met de locale bevolking door daar te overnachten of in een barretje. Hier moet ik daar meer moeite voor doen. De locals zijn ook al te veel bekend met de pelgrims.
Zoals jullie begrijpen: ik kan er (nog) moeilijk aan wennen. Natuurlijk, er zijn voordelen. Zo heb ik soms leuk contact met veel medereizigers. Eergisteren een buitengewoon amusante avond met een groep Spaanse jongeren. En als van de pelgrim alleen verwacht wordt dat die wandelt, is er natuurlijk ook meer tijd om wat dingen te overdenken. Maar ik mis op dit moment de uitdaging. Dit is mij te gemakkelijk.
De komende dagen ga ik eens nadenken over hoe ik die uitdaging er wat in kan krijgen. Hoe ik, door wat kleine dingetjes te veranderen, meer het idee kan krijgen zelf aan het roer van dit pelgrimsschip te zitten. Het is nog 600 km. naar Santiago, dus nog volop kansen. Wordt vervolgd!
Een groet aan allen,
Martin
Eerst even dit. Mijn oude telefoonnummer werkt niet meer (vergeten abonnement te verlengen). Vanaf vandaag ben ik bereikbaar op (Spaans nummer): 0034 622134019
Het avontuurlijke van deze pelgrimage is er helaas even af. De ´camino frances´ (route die ik nu loop naar Santiago) is door-en-door toeristisch; pelgrims hoeven slechts te lopen en niets wordt aan het toeval over gelaten.
Spanje en ´t Spaans vind ik allebei schitterend. Maar ik vind mijzelf plotseling terug in een keurslijf. Hier pelgrimeren of de weg volgen die ik in Frankrijk heb genomen, dat is een wereld van verschil.
In Frankrijk heb ik gezocht naar goede kaarten van deze route. Ik vond ze niet. Nu snap ik waarom: die heb je hier niet nodig: de weg is nog net niet helemaal blauwgeel (kleuren van Santiago) geschilderd. Vergissen in de route is bijna niet mogelijk. Op de speciaal voor de pelgrim mooi en breed gemaakte wandelpaden staan telkens ook borden met hoe ver het nog waar naar toe is.
En pelgrims, die zijn er genoeg. In grotere plaatsen liggen we vaak met meer dan 100 in een herberg. De meesten zijn een stukje ouder dan ik. Bij binnenkomst in een plaats is er soms een heus ´visitor´s centre´ voor pelgrims. In de herbergen zijn wasmachines en is internet. Ook massages zijn soms mogelijk. Op vastgestelde tijden gaan de lichten aan en uit. Aangezien de meeste pelgrims bovendien niet zelf koken, maar naar een restaurant gaan, krijgt het voor mij allemaal veel te veel het karakter van een georganiseerde reis (inclusief gids). Het enige wat de pelgrim hier moet doen is wandelen; voor de rest is alles geregeld.
Kwam ik in Frankrijk veel in contact met de locale bevolking door daar te overnachten of in een barretje. Hier moet ik daar meer moeite voor doen. De locals zijn ook al te veel bekend met de pelgrims.
Zoals jullie begrijpen: ik kan er (nog) moeilijk aan wennen. Natuurlijk, er zijn voordelen. Zo heb ik soms leuk contact met veel medereizigers. Eergisteren een buitengewoon amusante avond met een groep Spaanse jongeren. En als van de pelgrim alleen verwacht wordt dat die wandelt, is er natuurlijk ook meer tijd om wat dingen te overdenken. Maar ik mis op dit moment de uitdaging. Dit is mij te gemakkelijk.
De komende dagen ga ik eens nadenken over hoe ik die uitdaging er wat in kan krijgen. Hoe ik, door wat kleine dingetjes te veranderen, meer het idee kan krijgen zelf aan het roer van dit pelgrimsschip te zitten. Het is nog 600 km. naar Santiago, dus nog volop kansen. Wordt vervolgd!
Een groet aan allen,
Martin
-
28 April 2011 - 13:56
Mayo:
haha, goedkope groepsreizen zijn dus niks voor jou. Succes met het creëeren van je eigen Spaanse bezinningsreis, jou kennende no problemos... :-)
-
28 April 2011 - 13:57
Jet:
Blijkbaar heeft Spanje de slogan van de Belastingdienst overgenomen: 'Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker'. Succes! -
28 April 2011 - 14:05
Mario:
hopelijk valt het eind(reis)doel dan niet tegen!
Nog maar 600! -
28 April 2011 - 14:13
Elly Clemenkowff:
Hoi Martin,
Is het niet mogelijk een "alternatieve route" te nemen? Door de binnenlanden van Spanje?
-
28 April 2011 - 14:21
RobM:
Als ik jou was dan nam ik de route langs de kust. Bovenlangs. Die is volgens mij stukken minder druk en dan kun je iedere dag je vermoeide benen even in het water afkoelen. Aan de andere kant, waar ging het ook al weer om. Pelgrimeren is toch je geen zorgen maken om waar je uitkomt aan het eind van de dag? Je vertrouwen stellen op Hem? Het is ook niet snel goed hè! Nu heb je tijd om te richten op waar het om begonnen is. Nadenken, mediteren en NIET presteren. Zo lekker streng h~e. Groeten, Rob -
28 April 2011 - 15:16
Vledder:
Hey,
leuk om je verhalen te lezen en dat het allemaal nog zo goed gaat!
succes verder nog en ook nog met het zoeken van de uitdagingen!;)
grtz -
28 April 2011 - 15:28
Fam M V Voorthuizen:
Het zal inderdaad wel even wennen zijn nu je zelf voor je gevoel de touwtjes niet meer in handen hebt, maar het is zo vaak in het leven dat het anders gaat dan dat je zelf had uitgestippeld. Dus wat dat betreft is het misschien wel een hele uitdaging om je over te geven aan wat er op je pad komt. Heel veel succes bij het bedenken hoe je dit in een voor jou uitdagend vat kan gieten -
28 April 2011 - 17:04
Marielle:
Typisch Martin! Vele anderen zouden blij zijn met al die "hulpstukken"
SUCCES
ps misschien achteruit wandelen ;-) -
28 April 2011 - 20:40
Femke El Pescador:
Ha Martin,
Boeiend om te lezen over deze omslag in je pelgrimage (of avontuurlijke reis?). Maar, is het idee van pelgrimage juist niet dat je ook zelf het roer los laat? ;-)
In ieder geval, een goede voortzetting van deze onderneming! Je reis blijft me intrigeren.
hartelijke groet! -
29 April 2011 - 18:37
Marjan De Koning:
Net na het lezen van je verhaal kreeg ik dit op mijn scherm: misschien niet passend bij jou huidige tempo, maar toch....
Inspiratie
Dankbaar de trap op
Loop langzaam de trap op
Of af
Op elke trede sta je even stil
En zet dan ook je denken even in de vrijstand
Laat dan iets in je klinken waarvoor je dankbaar bent
Van gisteren, van deze week, of deze maand
Of Nu in 't Heden
Volgende trede
-
29 April 2011 - 20:42
Elisabeth B:
Hi Martin,
Ratio op de stand-by, alle zintuigen op scherp zou ik zeggen!
Genieten jongen, het is nog maar 600km. Hoofd koel houden, het hart warm en laat binnenkomen,laat het gewoon gebeuren...
Ultreia, warme groet:)
Elisabeth -
30 April 2011 - 11:53
Philos:
Ik heb nog even naar uitdagingen gezocht.
De eerste is heftig, maar zorgt voor nederigheid op en top, of liever gezegd van top tot teen. Ik vermoed dat je extra aanspraak krijgt, maar de reis duurt wat langer. Komtie: Pelgrims leggen in Tibet vaak een lange route af. Daarbij gebruiken ze hun slippers als bescherming van hun handen. Ze zetten die op de grond en glijden zo met hun lichaam naar voren totdat ze plat op hun buik liggen. Dan komen ze weer overeind en nemen dan de volgende 'stap'.
Er zijn nog wat ideëen voorradig, die wat contemplatiever van aard zijn. Deze volgen een volgende keer (je hebt toch nog wat kilometers voor de boeg. Anyway: denk aan jezelf door niet aan jezelf te denken, maar het grotere doel.
-
01 Mei 2011 - 08:01
Marianne:
Geniet van het weer...
en succes met uitdagingen vinden...
mij klinkt dit laatste stuk heerlijk in de oren :-)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
