Hoe het werkelijk met Martin gaat!

Ik, Judith*, heb deze keer de eer om een reisverslag te plaatsen. Vrijdagmiddag 8 april arriveerde ik per trein in Limoges, waarna we in drie dagen resp. 24, 28 en 18 km hebben afgelegd, via Flavignac naar La Coquille naar Thiviers. Gewoon dagelijkse kost voor Martin, voor mijn ongetrainde spieren toch iets anders(verdere verhalen over spierpijn en pijnlijke knieën zal ik achterwege laten). Ben je stiekem toch een beetje trots op jezelf, legt Martin na mijn vertrek dinsdagochtend doodleuk in één dag 40 km af naar Perigeux... tja.

Het leven van een pelgrim lijkt vooral te bestaan uit: wandelen, herberg vinden, douchen+de was van die dag doen, eten, slapen. Ben je 40+er, tel daar dan nog de activiteit zwachtelen en verbanden aanleggen bij op(niet overdreven). En je hebt wel een goed beeld. Martin en ik kwamen meestal een paar uur eerder aan dan bijv. onze drie franse vriendinnen in het groen. Wat betekende dat wij als eerste een bed konden uitkiezen, de douche konden inpikken en nog wat tijd overhadden om te relaxen, te lezen of zoals afgelopen zaterdag, aan het plaatselijke meertje te liggen in Flavignac.
Denk: heuvels, groen landschap, kikkers, elke km een gehucht, gesprekken over de eindtijd, trauma's mbt oude mannetjes, croissants, stokbrood, enz.

Maar nu de grote vraag: hoe gaat het ècht met Martin?
Het lijkt hem goed te gaan. Al is hij afgevallen(ong. 7 kilo aldus Martin) en vraagt hij veel van zijn voeten(ik denk dat ze langzaam afsterven). Eén van de eerste gesprekspunten was: of hij wel of niet een trauma heeft nu m.b.t. enge oude mannetjes(zie eerder reisverslag). Met al mijn huis, tuin en keuken-psychologie heb ik geen trauma kunnen ontdekken. Al moet ik wel zeggen dat hij er niet vriendelijker op is geworden richting oude mannen... Martin was niet bereid zijn water te delen met een lief oud frans boertje...
Heeft hij al grote religieuze ontdekkingen gedaan/opbenbaringen gekregen?
Nee, geen grote. Maar wel dat er toch elke keer weer voor hem gezorgd wordt.
Weet hij al wat hij met zijn leven wil?
Nou, hij heeft wel een idee ja. Dit zal hij misschien in een later reisverslag over berichten...
Loopt Martin met zijn ziel onder zijn arm?
Nee, ik geloof het niet.
Wil hij al terug?
Nee, heeft 'ie op dit moment nog geen zin in.
Heeft Martin onverwachte talenten?
Jazeker. Hij kan zeer goed opschieten met oudere Franse dames in groene vesten... Geef hem een paar momenten met ze en hij maakt ze aan het lachen en weet alles van ze. Wanneer hun echtgenoten bellen(stipt om 7.30, 12.00 en 19.00), wie de baas in de groep, waar de spanningen liggen enz. Gelukkig is Martin's frans ook vloeiend en kon hij de dames ook verstaan wanneer ze het stiekem over ons hadden;).

Eind april hoopt Martin bij de Frans-Spaanse grens te zin.

Dit was het! Mijn inspiratie is op en ik moet ervandoor. Als je nog twijfelt of je Martin wilt opzoeken, het is zeker leuk en de moeite waard. En dan ziet die arme jongen ook weer een Nederlander... (al zijn we die ook wel tegengekomen).

Au revoir!

*als je me niet kent: in een ver verleden heb ik theologie gestudeerd en zat ik op het wonderschone theologiedispuut Themelios, net als Martin;)