Hoe het verder ging

Hola!

De vorige blog, en de reacties daarop, vragen om een vervolg. Hoe het verder ging.

Het gaat goed! Na een paar wendagen kan ik zeggen dat ik inmiddels wat meer ´into the camino´ aan het geraken ben. Veel heeft te maken met hoe ik naar mijn medepelgrims kijk. De eerste dagen dat ik werd geconfronteerd met zoveel anderen, dacht ik vooral: ´wat heb ik met jullie, dit is toch mijn weg ...´ Mijn blikrichting verandert. Ik heb nu veel contact en leuke gesprekken met andere pelgrims. Gesprekken die ergens over gaan, misschien juist wel omdat we passanten zijn van elkaar. Genieten.

Wat ook goed is voor mijn humeur is dat er toch wat uitdaging komt in de tocht. De afgelopen dagen heeft het regelmatig behoorlijk geregend. Lekker om af en toe van de bergen te worden gespoeld. Voelen dat je leeft. Het weerhoudt dagjes- en weekjesmensen er ook van een stukje van de ´camino´ te lopen. Ergo: het is rustiger op de weg.

En gelukkig gaat er ook nog wel eens iets fout. Enkele dagen terug had ik twee heerlijke worstjes en wat groente gekocht om ´s avonds te kokkerellen in de herberg. Helaas, er was wel een keuken, maar geen kookmogelijkheid. Een beetje dom van mij. Dus bood ik de herbergier mijn worstjes en groente aan, dan zou in elk geval iemand ervan kunnen genieten. Hij reageerde leuk: in ruil bood hij mij een zak konijnenvoer met iets dat leek op vlees met maden aan. Smikkelen en smullen!

Gisteren verloor ik een sok. Bij het wassen is deze op onverklaarbare wijze verdonkeremaand. ´s Ochtends na het ontbijt zocht ik nog wat rond met de herbergier, maar helaas. Toen ik even later een stukje op weg was, liep ik langs een paar Spanjaarden die getuige waren geweest van mijn zoekacties. Spontaan boden zij mij een ander paar aan. De dag erop zouden zij toch weer naar huis gaan. Tof.

Ik bedacht mij na deze vrolijkmakende gebeurtenis hoe zeer mijn bepakking inmiddels is gewijzigd sinds mijn vertrek vanaf Nederland. In Namen kocht ik een nieuw fototoestel (was stuk) en een headlight (vergeten bij mensen thuis..). Halverwege Frankrijk schafte ik nieuwe schoenen, sokken en een riem aan. Van Judith kreeg ik een handdoek. Onlangs heb ik een nieuwe mobiel gekocht, bij de oude liep het abonnement af. Een francaise heeft mij een pet gegeven. Mijn mp3-speler heeft het begeven, maar Jiska (mijn vriendin, nieuwtje?!) had mij juist een andere opgestuurd.

De teller staat op dit moment op goed 1900 km. Een mooi rustmoment. En dat gaat gebeuren! De komende week zal ik samen met Jiska vakantie vieren aan de Noord-Spaanse kust. Vanaf dinsdag 11 mei gaat de tocht verder. Santiago is niet ver meer. Slechts 500 km. Vermoedelijk kom ik ongeveer op 27 mei aan.

In St. Jean Pied de Port liep ik enige weken terug trots als een pauwen en vrolijk als een jonge hinde uit het postkantoor. Diverse kaarten hadden daar namelijk op mij liggen wachten. Heel leuk! Hopelijk is ook werkelijk alles bij mij terecht gekomen, ik kwam daar nl. iets eerder aan dan ik had voorzien, op 23 april.

Er is een nieuwe en laatste kans. Namelijk te Santiago! Het adres is te vinden in een eerder bericht. Wil je wat naar mij sturen, dan is het handigste dit tussen 10 en 20 mei te doen.

Adios a todos y todas!

Martin

p.s. onder dit bericht heb ik een paar foto´s geplaatst.