Op weg naar het hart van Frankrijk

Hola !

Elke dag is anders, maar inmiddels begin ik wel een mooi ritme te ontwikkelen. Toch blijf ik mij verbazen over de onbaatzuchtigheid (mooi gezegd, David) van mensen die mijn pad kruizen.

Zo stapte ik vorige week nietsvermoedend een verzorgingshuis binnen. Van buiten had het mij wel een restaurant geleken en ik had zin in een bak koffie. Plotseling stond ik midden in een groep ouderen, inclusief begeleiders. Ik excuseerde me, maar werd vriendelijk gevraagd te blijven. Zo kreeg ik toch mijn bak koffie en het was nog gezelliger ook.

En vanmiddag dreigde ik even om te vallen van de honger. Het zou wel zijn losgelopen , maar wat eten was welkom voor de laatste 10 km naar de plek waar ik nu ben. De locale supermarket had besloten de deur gesloten te houden. Het einde van het verhaal laat zich raden. Niet veel later kreeg ik plastic tas met fruit en brood in mijn handen gedrukt. Gekregen van een vriendelijke jongeman. Ik had hem nl. gevraagd naar andere mogelijkheden om aan eten te komen in het gehucht. Ook hij kon de supermarkthouder niet tevoorschijn toveren, dus besloot hij zelf een lunchpakket te maken.

Afgelopen weekend heb ik opgetrokken met een medepelgrim. Het was goed en gezellig. Vrijdagavond sliepen we in een zondagschool-en-kapel-in-een. Toen we zo’n beetje alle beschikbare apparaten hadden aangesloten, viel prompt de elektriciteit uit. We konden het problem zelf niet verhelpen, en de huisbaas was niet thuis. Zelfs mijn vader kon op basis van telefonische aanwijzingen hier geen chocolade meer van maken. Het mooie aan het Rooms-Katholicisme vind ik o.a. de vele kaarsen die zij gebruiken. Nu kwam dat ook mooi van pas. We ontvreemdden er een serie uit de kapel; zo was het toch goed toeven.

Een dag later was er weer vuur. Haardvuur welteverstaan. Ik had de burgemeester van Amance gebeld en onze komst aangekondigd. Toen de deur van het bakhuisje, dat als herberg dienst deed, werd opengedaan, kwam daar een knisperend geluid vandaan; de haard was al aangezet voor ons. Voor zestien euro waren wij voor een nacht de trotse bezitters van deze prachtige residentie.

Inmiddels heb ik al veel verschillende plekken overnacht. Gisteren bijv. in een landbouwbedrijf (wijnmakerij), waar tussen de traktoren ook een kamer voor pelgrims was. Ook bij een andere wijnmaker sliep ik pas. Ik had haar gebeld en gevraagd of ik kon kome, dat was goed. Vorig jaar had ze 150 pelgrims gehad, dit jaar was ik de eerste. Toen ik vlakbij het dorp was, leek het mij wel leuk om te weten wat die mensen toch allemaal aan het doen waren met hun champagne-planten. Ik vroeg dat dus aan een vrouw en kreeg een veel te ingewikkelde uitleg. Ook wees zij mij direct op een vrouw die iets verder aan het snoeien was, dat was waarschijnlijk mijn gastvrouw voor die nacht. Het klopte. Dus stapte ik even later bij mijn gastvrouw in de auto en werd naar haar huis gebracht. Ja, broerlief Henk heeft erop gewezen dat ik in Namen mogelijk kilometers geskipt zou hebben. Neen, voorzeker niet, ik heb ze dubbel gelopen de dag erna. Nu deed ik dat de dag na deze autorit ook weer.

Op dit moment heb ik bijna 700 km erop zitten. Het gaat goed: met het regelen van overnachtingen, de fysiek en ook het weer. Donderdag arriveer ik waarschijnlijk in Auxerre en twee dagen later doe ik Vezelay (ter hoogte van Dijon) aan. De laatste plaats is een klassiek startpunt voor deze pelgrimage. In tegenstelling tot mijn eerdere plannen, ga ik vanuit die plek rechtstreeks naar de Frans-Spaanse grens, zo’n 900 km. Waarschijnlijk arriveer ik daar nog net in april.

Van belang voor de post: stuur niets naar Le Puy-en-Velay! Ik kom daar niet meer langs. Ook voor de twee andere plaatsen geldt een aangepast tijdstip van sturen: ik kom daarop terug.

Nu moet ik van internet af; de interieurverzorgster van deze herberg wil naar huis…

Een groet!

Martin