Werk gezocht

Hola!

Voordat jullie denken dat ik bijvoorbeeld van een berg ben gevallen, hierbij bericht.

Mijn blik is inmiddels gericht op Santiago en daarna. Volgende week woensdag (25 mei) verwacht ik aan te komen. Op zichzelf heb ik niet zo veel met de stad en de commercie rondom ´de camino,´ maar het is toch (een eerste) afsluiting van mijn tocht. De laatste kilometers krijg ik weer gezelschap. Henk Jonker laat zich invliegen, zodat we samen in Santiago kunnen genieten van een wijntje met sigaar.

Vorige week was Jiska op bezoek. We hadden een mooie week aan de kust bij Bilbao. Toen ik daarna mijn tocht weer hervatte (vanaf Burgos), kostte het mij enige tijd om weer in het ritme te komen. Ik was even klaar met lopen. Inmiddels gaat het beter. Santiago gloort aan de horizon; een gevoel van euforie begint zich langzaam van mij meester te maken. Wat ook helpt is dat we de lange, rechte, stoffige wegen wat verlaten en inmiddels in meer heuvelachtig terrein terechtkomen.

Ik ben een attractie. Er wordt over me gepraat. Als medepelgrims horen waar ik vandaan kom lopen, knielen sommigen spontaan voor mij neer. Anderen drukken de hand. Weer anderen hullen zich in stilzwijgen, verwonderend naar mij opkijkend. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Met hen verwonder ik mij erover dat alles (fysiek, mentaal en materieel) zonder problemen en zelfs uitstekend is verlopen.

Vanaf ongeveer 7 juni zal ik gaan werken, iets aan de gemeenschap proberen terug te geven nadat ik jarenlang aan het infuus van moedertje staat heb gelegen. Ik heb geen idee wat ik ga doen. Daarom mijn vraag aan jullie:

Heeft iemand een baan in de aanbieding? Of misschien een leuk idee qua werk? Het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit wat. Het liefst word ik ergens directeur of manager, maar het belangrijkste is dat ik van de straat ben.

Misschien is dwaal-leraar iets voor mij. Een aantal dagen terug slaagde ik erin verkeerd te lopen. Dat is hier op zichzelf al een prestatie, maar plotseling zat ik op een oude route naar Santiago. Na 1,5 km. kreeg ik het door en ik wist ook hoe terug te komen: dwars schuin door het veld en de bossen. Toen ik achterom keek, zag ik dat inmiddels minstens vijf volgelingen had (ik kon niet verder zien dan een bocht). Zij hadden mij zonder nadenken gevolgd. Op een van hen heb ik gewacht, samen zijn we teruggebanjerd naar het officiele pad. Waar de rest zich nu bevindt, daar kan ik slechts ik naar gissen.

Of vertaler, tolk. Regelmatig word ik ingeschakeld om vanuit het Duits of Engels richting het Spaans en terug te vertalen. Best leuk! De herbergier maakt een fout en probeert een Duitser kenbaar te maken dat hij, ondanks een reservering, op de grond moet slapen: ik leg het graag aan onze Oosterbuur uit.

Wat ik de eerste dagen na de 25e ga doen, weet ik nog niet. Zoals Nelleke Dekker al aangaf, doorlopen naar de zee (100 km, drie dagen) is een goede mogelijkheid. Vroeger werd dat bewust punt (Kaap van Finisterre) beschouwd als ´het einde van de wereld,´ mooi om juist daar af te sluiten. Ik ben er nog niet over uit. Dan terug naar Nederland. Hoe ik daar kom, ook daar zal ik nog wel even over blijven nadenken. De mogelijkheden zijn vooral vliegtuig en liften. We´ll see!

Leuk dat zovelen de blog lezen.

Adios!

Martin

p.s.
Aan mijn oud-collega´s: ik heb begrepen dat jullie inmiddels weten dat ik mijn werk in de volle breedte als mooi en inspirerend heb ervaren :-).
Aan Diana JFC: wat leuk jouw bericht te lezen. Ook ik bewaar goede herinneringen aan de tijd op het JFC. Zeker, ik weet nog goed wie jij ben, een glimlach blijft bij mij dan ook niet uit. Ik denk aan economie, Van den Brink... Geluk met de kinderen en man!