Geen plaats in de herberg

Hoi!

Voordat ik op pad ging, had ik vooral zorg over een ding: waar zou ik, vooral tijdens de eerste helft van de tocht, gaan overnachten? Maar; zo dacht ik ook, de weg zal het mij wel leren. Inmiddels ben ik inderdaad wat wijzer.

Wildkamperen, een beetje man moet dat toch eens in zijn leven gedaan hebben. Ik kon afgelopen donderdag niet veel anders. De logementen in Oirschot waren vol, neef Henk was daarom weer naar huis gereisd, en ik zocht mijn heil in de bossen. Samen met de wilde dieren, weg van de mensen. Althans, dat dacht ik. Nauwelijks had ik met mijn headlight de tent opgezet en het mij gerieflijk gemaakt in de tent, of ik zag een zaklamp aan komen zwaaien: wat ik hier dacht te komen doen? Ik bungelde, overgeleverd aan de gunsten van de beheerder, want dat bleek hij te zijn. Ok, ik mocht blijven, als ik mijn naam maar gaf en ’s ochtends zou vertrekken. Als dank heb ik hem direct maar het adres van deze blog gegeven.

De volgende ochtend stond er rijp op mijn tent. Het vennetje nabij was bevroren. Er druppelde wat op mijn hoofd. Water. Vocht was op allerlei plaatsen binnengedrongen. Gelukkig leerde een korte inspectie mij dat de niet al te strakke afstelling van de tent waarschijnlijk debet was hieraan.

Die dag werd ik ook een land-loper. Ja, ik ben een landloper! Een dag eerder dan verwacht passeerde ik de grens met onze Zuiderburen. Vol verwachting klopte ik aan bij de immer gastvrije abdij te Postel: ‘nee, er was geen plaats.’ Of toch, in de kelder, waar wat bedden staan, zou ik kunnen liggen. Gretig ging ik in op het aanbod in. Het was er koud en vies, maar er was veel ruimte en je kon er slapen. Bovendien mocht ik ook de maaltijden, gratis en voor niets, gebruiken met de groepen die te gast waren.

Gisteren had ik, na twee wat barre nachten, ernstig behoefte aan een douche en wat warmte ’s nachts. Maar het vinden van een herberg of camping wilde niet lukken. Mijn tent heb ik uiteindelijk bij een keutelboertje op het terrein gezet. En, jaja!, daar heb ik met mijn kooktoestel ook rijst gekookt; smullen!

En vandaag? Ik slaap binnen. En er is een douche! En een computer! Ik geniet. Niet alleen hiervan. Ook van het mooie weer, het schitterende landschap en de leuke gesprekken met mensen die mij wat vertwijfeld aankijken en vragen: ‘Compostella?’

De eerste zes dagen heb ik 207 km gelopen. Nu ben ik in de buurt van Tienen, de weg gaat verder via Namen naar Reims, begin volgende week. De blaren en pijntjes zijn er, maar het is goed te doen.

Ontzettend bedankt voor jullie reacties! Stuk voor stuk leuk om te lezen, doet me ook goed.

Adios!

Martin