Onder het mes

Bon soir,

Na de lofredes op de Franse mens, deze keer wat anders. Want: hoe gaat het eigenlijk met me? Wat vind ik er tot nu toe van? Een zelfonderzoek.

Niet toevallig komen deze vragen nu op bij mij. Gisteren kwam ik aan in
Vezelay, 'the place to be' voor de (wanna be) pelgrimerende mens. Daarmee kwam voor mij een einde aan de eerste van drie etappes. Vandaag ben ik begonnen aan het tweede hoofdddeel: op naar Spanje.

Ik vind het lastig om zo, hup, een-twee-drie, een antwoord te geven op de vraag hoe het gaat. Laat ik zeggen wat de tocht mij brengt.

Deze reis ben ik o.a. ingegaan met de intentie over sommige dingen na te denken. Bijvoorbeeld: wat zal ik eens voor werk gaan doen als ik terug ben?

Maar ja, hoe doe je dat, dat nadenken? Daar loop ik dan: nou, waar zal ik mijn gedachten eens op richten? Ben ik altijd een goede verzorger geweest van mijn drie goudvissen, waarvan er inmiddels twee ter ziele zijn? Zo heb ik dat ook wel een beetje geprobeerd. Echt werken deed het niet. Het is wat geforceerd. En ja, wat ik nu weet, wist ik een poosje terug waarschijnljk ook al.

Toch word ik wel aan het denken gezet, maar op een andere manier. Laat ik proberen uit te leggen wat ik bedoel.

Tijdens het lopen heb ik drie steeds terugkerende zorgen: (1) hoe kom ik aan eten, waar? (2) waar slaap ik vannacht, en morgen? En (3) hoe gaat het met de route: loop ik goed en hoe ver zal ik gaan? De spanning die ik soms ervaar, speelt zich vaak af rond deze punten: eet-, overnachtings- en routestress.

Met deze hele basale zaken ben ik dus veel bezig. En met dat ik zo terug ga naar de kern van wat ik fysiek nodig heb, ga ik ook op andere gebieden, als vanzelf, terug naar de basis. Wat heb ik op
spiritueel gebied eigenlijk nodig? Hoe wil ik zijn als mens?

Zo merk ik bij mijzelf dat ik soms behoorlijk rusteloos kan zijn; ik wil dit-en-dat en zus-en-zo doen, bezig blijven. Maar ja, het mat behoorlijk af als ik mijzelf soms zo
voortjaag. Nu vraag ik me af: waar en hoe vind ik rust?

Ik verwonder me over de (veer)kracht van mijn lichaam. Ongelooflijk, ik heb er nu ruim 800 km. opzitten en het gaat crescendo. Zeker, mijn
schouders verlangen soms naar een massage. En mijn voeten verzoeken mij 's avonds dringend om omhoog gelegd te worden. Maar als ik bedenk welke prestaties er her en der in het lichaam worden geleverd, bijzonder. Hierbij direct een tip voor hen die willen afvallen. Zojuist ging ik op de weegschaal staan: 7 kg. eraf in 28 dagen. En dan heb ik werkelijk overal alles gegeten wat los en vast zat. In restaurants stop ik stiekem de borrelnootjes in een tasje om ze 's avonds weg te tikken.

Blij ben ik met de mensen hier in Frankrijk die mij op allerlei manieren helpen. Met de route vinden, eten, drinken. Of door een pet te geven juist toen ik die het hardst nodig had. Energie krijg ik ook van het contact met de mensen in Nederland. Fijn om via de sms, mail, bellen, brieven en blog 'in touch' te blijven.

Soms is de tocht eenzaam. Andere pelgrims kom ik nauwelijks tegen. Ik denk dat dit tot Spanje nog zo zal blijven. Daar staat tegenover dat ik het mooi vind om te zien hoe ik mijzelf kan redden. Inclustief kooktoestel en tent. Gaaf om met zo'n 15 kg. aan bagage, bescheiden middelen en de hulp van anderen zo'n reis te kunnen maken.

Wie weet krijg ik not wel een mooie openbaring :-).We zullen zien. Mocht dat gebeuren, dan meld ik het misschien wel op mijn blog, kunnen jullie direct aangeven of dit, volgens jullie, een echte of niet echte openbaring was...

Nog even over de post. Het blijkt dat die er binnen een week wel is op de plaats van bestemming (het postkantoor). Mijn eerstvolgende postkantoor is in St. Jean Pied de Port (adres elders op de site). Ik kom daar waarschijnlijk aan rond 28 april, opsturen kan dus ongeveer vanaf 14 t/m 20 april. Ze houden de
post daar nl. ook maar een paar weken voor mij vast.

Op dit moment hoor ik trouwens een heerlijk beekje op de achtergrond. In een landelijke omgeving ben ik neergestreken bij een Nederlandse mevrouw en haar twee zonen. Heel fijn, ook dat ik jullie nu even heb kunnen berichten.

Een groet!

Martin